برای روزهایی که دیگر نیستند؛ با نوای کدام کاروان؟

2 دیدگاه برای “برای روزهایی که دیگر نیستند؛ با نوای کدام کاروان؟

  1. سلام. چه جالب. سال ۸۸ بود. من همیشه عشق نوشتن در رسانه های ورزشی داشتم اما فرصتی و فضایی نبود. روزی در روزنانه البرز آگهی جذب خبرنگار دیدم. رفتم کوچه نوربخش بالای چهارراه زرتشت. انجا ابراهیمی را دیدم. سردبیر وقت البرز ورزشی برای اولین بار قلم دستم داد و اجازه داد بنویسم. یک جمع تازه خبرنگار آنجا شکل گرفت و به خیلی جاهارسیدند. او بعدها رفت اما شاگردانش هنوز خیلی جاها سردبیرند و خبرنگار. خودم چون تحصیلات زبان آلمانی داشتمچندسالی است فرانکفورت زندگی میکنم. اینجا هم می نویسم.اما روزی نیست که اسم استادم را در گوگل سرچ نکنم و دنبال نوسته های تازه اش نباشم.عالی بود این نوشته مثل همه نوشته هایش.دلتنگ دیدارش.تیگران سعیدی نیا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.